Αναμονή

Αναζήτηση

Pink Freud | Βίκυ Κατσαρού Συγγραφική Γωνία

Μην αυτοεξημερώνεσαι – Βίκυ Κατσαρού

Social

Μισεύουν τα πουλιά στην ξενιτιά, ψάχνουν για νερό, αφού πια εδώ τίποτα δεν έχει απομείνει. Τριαντάφυλλα και κρινόσπαρτα μπαλώματα, πέτρες που ονειρεύονται πως είναι λουλούδια κι όλο πασχίζουν να ανθοβολήσουν, μόνο αυτά απέμειναν να μου θυμίζουν ότι είμαι μακριά από του κόσμου την αγκαλιά. Κι από τον κόσμο με χωρίζει ένα γυάλινο παράθυρο, που δεν τολμώ να ανοίξω και να τινάξω τις σκέψεις μου για να τον φτάσουν, να νιώσω κι εγώ ότι δεν είμαι εξόριστη κι απορριπτέα, σε τούτον εδώ τον γυάλινο πύργο. Και πίσω μου στέκει ο εαυτός μου, κριτής και θύμα. Στα χέρια του κρατά μια Βίβλο με εντολές, και κάθε εντολή που παραβαίνω, ανοίγει μέσα μου κι από μια πληγή. Κι αυτή είναι η τιμωρία του εαυτού μου, η τιμωρία των απόκληρων, των ανθρώπων που μπόρεσαν να δουν: Όσες φορές θυμάμαι, τιμωρώ τον εαυτό μου, καθώς πληρώνω χιλιάδες φορές για το ίδιο και το ίδιο λάθος. Και ξέρω ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που επειδή θυμάται, δεν ξεχνά να τιμωρήσει τον εαυτό του για όλες τις παραβάσεις της Βίβλου εκείνης που τον συμμόρφωσαν. Κι εγώ τώρα πιέζω τα δάχτυλά μου στο λεπτό γυαλί, και θυμάμαι τις δικές σου παραβάσεις, τις δικές σου δέκα εντολές, κι εμένα να γίνομαι κριτής και θύμα του εαυτού μου, και θυμάμαι την πρώτη εντολή που αθέτησες, να με αγαπάς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου και της καρδιάς σου κι άλλον θεό να μην προσκυνήσεις. Και εξημερώθηκα. Κι εγώ τώρα πιέζω τα δάχτυλά μου στο λεπτό γυαλί, καθώς το χάραμα πλησιάζει, πλησιάζει το πρώτο εκείνο φως που θα σπάσει την αιώνια νύχτα της δικής μου καταδίκης και εξορίας, ο ουρανός θα φωτίσει και θα σπρώξει το παράθυρό μου, θα μηδενιστούν τα διόδια, θα σπάσουν οι πέτρινες πλάκες του Νόμου σου, κι επιτέλους θα πιάσω ένα σπίτι με ζεστή αγάπη και ένα δισκοπότηρο γεμάτο γλυκό νερό πάντα πάνω στο τραπέζι.

Αφήστε το σχόλιό σας

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.