Αναμονή

Αναζήτηση

Pink Freud | Βίκυ Κατσαρού Συγγραφική Γωνία

Savage horses – Βίκυ Κατσαρού

Social

Θυμάμαι να τρέχω μόνη προς τη θάλασσα, τυφλωμένη από φόβο.

Θυμάμαι να τρέχω μόνη, δεν βλέπω, πέφτω στα γόνατα και σηκώνομαι.

Θυμώνω. Σπάω την άμμο και ανασταίνω σκέψεις.

Σηκώνομαι, τρέχω, πέφτω. Τρέχω με μανία, άνεμος ορμητικός και άτσαλος.

Μόνη.

Φοβισμένη.

Σηκώνομαι, τρέχω, πέφτω. Σηκώνομαι.

Πανικόβλητη.

Θλιμμένη.

Θυμωμένη.

Εξαγριωμένη.

Τρέχω μόνη προς τη θάλασσα. Σηκώνομαι, τρέχω, πέφτω,

Βουλιάζουν τα άκρα μου στην άμμο, εκατομμύρια ξανθοί κόκκοι ρουφούν ένα παράπονο,

Ένα παράπονο ατελείωτο, που δεν λέει να στερέψει όσο τη θάλασσα δεν φτάνω,

Να αδειάσω τον ωκεανό που μουσκεύει την ψυχή μου, να βγει η καρδιά μου από την αλμύρα,

Έτοιμη πια να προσφερθεί, να φαγωθεί.

Τους ακούω να ουρλιάζουν, με καλούν κοντά τους, ουρλιάζουν, με καλούν,

Σηκώνομαι ξανά, καλπάζω, άγριο απείθαρχο άλογο, φτάνω, νομίζω έφτασα.

Αδειάζω στη θάλασσα τα ποτάμια που πάλλονται κάτω απ’ τη σάρκα μου,

Ρυάκια τα δάκρυα, κύματα οι κραυγές, έχει λιμνάσει ο πόνος,

Ο αλμυρός θρηνώδης ωκεανός μου αδειάζει στάλα στάλα στη θάλασσα,

Στάλα στάλα, κάθε στάλα και μια ανάμνηση που εξατμίζεται, και μια κραυγή επώδυνης ανακούφισης.

Αδειάζω. Άδειασα.

Χέρια μουσικά, χέρια μακριά που μοιάζουν στα δικά μου, με σηκώνουν, στην αγκαλιά του με τραβούν.

Σε μια απόκοσμη ησυχία αναπνοές συντονίζονται,

ακούγονται σαν παφλασμοί ενός ωκεανού αγάπης.

Το χέρι του αγκαλιάζει τη μέση μου, τα δάχτυλά μου φωλιάζουν στο χέρι του,

Απαλά φιλιά κεντά στις άκρες τους.

Ασημένιες δροσοσταλίδες καθρέφτες μιας βλάστησης πολύχρωμης,

Παραδείσια κελαηδίσματα,

φως ιερό να παιχνιδίζει σε ένα ξέφωτο.

Μου ψιθυρίζει στο αυτί.

Όλα πια τελείωσαν.

Εσύ κι εγώ. Μόνο.

Αφήστε το σχόλιό σας

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.