Αναμονή

Αναζήτηση

Pink Freud | Βίκυ Κατσαρού Συγγραφική Γωνία

Τα χείλη του ουρανού – Βίκυ Κατσαρού

Social

Στάζουν ροδοπέταλα απ’ τα χείλη του ουρανού,

Χείλη πορφυρά, σαλιωμένα από μια μαύρη βροχή που κυοφορούν,

Τούτα τα χείλη καρτερικά και συμπαθητικά από τις άκρες τους

γλείφουν τα προηγούμενα δάκρυα

πριν προλάβουν να στεγνώσουν.

Χείλη πορφυρά ανοίγουν και η μαύρη βροχή γεννιέται,

Γκρίζα νεφελώματα βαριά τα χείλη αυτά σκεπάζουν,

Από ευσπλαχνία και αγάπη το θείο κείνο πάθος του ουρανού

Το δικό μου να μη φτάσει.

Μαύρα νεφελώματα με μια δροσιά θαλασσινή το στερέωμα κεντάνε

Και σμήνη από μαύρα και λευκά πουλιά φτεροκοπούν μακριά,

Από το κεφάλι μου από πάνω αδιάκοπα περνάνε

Πυξίδα αδιάψευστη ότι η μαύρη βροχή γεννιέται.

«Έλα», μου λες, «εγώ ξέρω πώς να σε προφυλάξω».

«Πήγαινε εσύ», το χέρι μου σου δείχνει,

Κι όταν πια την πλάτη σου έχεις στρίψει μακριά μου,

Τα γυμνά πέλματα των ποδιών μου αφήνουν αχνάρια υγρά στο άσπρο μάρμαρο,

μαύρη βροχή γεννιέται όπως τα χέρια μου υψώνω αγκαλιά στον ουρανό

και κόκκινα τώρα ροδοπέταλα αλυσίδες γλιστρούν στα δάχτυλά μου.

Αφήστε το σχόλιό σας

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.