Αναμονή

Αναζήτηση

Αλχημείες

Τρεις απροσδιόριστοι “προσδιορισμοί” | Μαρία Φραγκάκη

Social

Η ζωή μου ξεκίνησε με μόναδική πληροφορία ότι ανασαίνω. Φαντάζομαι ότι δεν είχα συνείδηση για το που βρίσκομαι, για το τι είμαι ή ακόμη βαθύτερα για το ποια είμαι. Έτσι συνέχισα τη ζωή μου και πήρα κάποιες απαντήσεις. Κυρίως οπτικές, όπως το ότι είμαι άνθρωπος, αλλά και κάποιες που έπλασα εγώ για τον εαυτό μου, όπως του ότι είμαι δημιούργημα του Θεού που επίλεξα να πιστεύω και χρέος μου είναι να γνωρίσω εμένα μέσα από Εκείνον.

Στην πορεία έμαθα να αγαπάω οτιδήποτε με περιβάλλει, χωρίς να πρέπει να του δώσω όνομα ή αξία. Μου αρκεί που ήρθε στο δρόμο μου. Υπάρχουν βέβαια και εκείνα που όταν έρχονται, διαταράσσουν τη χημεία του οργανισμού μου, όπως είναι ένα καλό βιβλίο, μία ζεστή αγκαλιά, ένας έρωτας. Αν επιθυμούσα να γίνω πιο συγκεκριμένη, ενδεχομένως να γέμιζα το μυαλό μου με εικόνες και να μην άφηνα χώρο γι’ αυτά που λαχταρούν να με αγγίξουν.

Μέσα σε αυτή τη συμπαντική διεργασία, προσπαθώ να δομήσω και τα δικά μου θέλω ορμώμενη από το δικό μου σύμπαν, ένα πιο εσωτερικό, που δε γνωρίζω και που όσο μαθαίνω με βουλιάζει στη δική του άβυσσο. Έτσι καταλήγω τα θέλω μου να έχουν ακαθόριστη μορφή, αλλά πολύ μεγάλη αξία να τα κατακτήσω. Παρ’ όλ’ αυτά αν κάποιος με ρωτήσεi: “Μαρία τι θέλεις;”, η απάντηση θα είναι γεμάτη χαμόγελο και συνοχή, με πλήρη όμως επίγνωση ότι το επόμενο λεπτό θα με εκπλήξει.

*Το κείμενο γράφτηκε στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής με τον κ. Χρήστο Τσαντή.
Θέμα: “Είμαι, μου αρέσει, θέλω”

 

Αφήστε το σχόλιό σας

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.