Αναμονή

Αναζήτηση

Εσωτερικές Αποχρώσεις

Εἴμεθα μέλη ἀλλήλων | Μαρία Φραγκάκη

Social

Διαβάζω καθημερινά κείμενα και σχόλια στα social media, ακούω φωνές στα μπαλκόνια, κοιτάζω κάτω το δρόμο, γελάω με τη συγκάτοικό μου, δουλεύω, παίζω, κοιμάμαι αργά γιατί μπορώ να ξυπνήσω αργότερα, ανοίγω τα βιβλία που είχα ξεχασμένα στη βιβλιοθήκη, σκέφτομαι, ζωγραφίζω, γράφω, μιλάω σε αυτά που που γράφω! Προσπαθώ να δω πως θα είμαι χρήσιμη… Και ναι χειροκρότησα κι εγώ στα μπαλκόνια, γιατί ένα χειροκρότημα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν και γιατί κάποιοι άνθρωποι βγήκαν με αγνή καρδιά να πουν ευχαριστώ και να νιώσουν χρήσιμοι με τον δικό τους τρόπο. Και γιατί ο αδελφός μου είναι γιατρός και του αξίζει ένα χειροκρότημα ρε γαμώτο, ακόμη και από μακρυά, όσο κι αν το μόνο που επιζητά είναι η ασφάλειά μας και όχι η δική του αναγνώριση.

Ο Απόστολος Πάυλος λέει: “Εἴμεθα μέλη ἀλλήλων” θυμίζοντάς μας ότι η αλληλεγγύη είναι ο πλούτος μας. Όμως αλληλεγγύη είναι και η ευγένεια, ο σεβασμός και η κατανόηση.

Με περισσή άνεση όλοι λέμε πολλά. Κατηγορούμε κράτος και Εκκλησία, γιατί όπως πάντα κάποιος άλλος φταίει, αλλά όχι εμείς. Διαβάζω εκτρώματα για τη θεία κοινωνία και για το κάλεσμα της Ιεράς Συνόδου να συνπροσευχόμαστε κάποια ώρα της ημέρας, αλλά στο κάλεσμα για διαλογισμό για τις φωτιές στην Αυσταλία τρέξαμε όλοι να πούμε τα καλύτερα και να συν-διαλογιστούμε!

Το θέμα είναι βαθύτερο από αυτό. Το γιατί ο κόσμος απομακρύνεται από τον Θεό ή από την Εκκλησία, το γιατί δεν σέβεται τον δίπλα του, το γιατί συνδικαλίζεται συνεχώς και πολλές φορές άνευ λόγου, το γιατί πάντα ψάχνει κάτι να πει, το γιατί νιώθει μόνος και βρίσκεται σε μία σύγχυση τώρα που μένει σπίτι, με τον εαυτό του, χωρίς να είναι σε μία συνεχόμενη τρεχάλα για να εξυπηρετήσει τελικά το σύστημα που τον απομακρύνει από τον ίδιο του τον εαυτό.

Όμως τώρα είναι η ώρα της αγάπης. Πάλι ο Απόστολος Παύλος λέει στον Ύμνο της Αγάπης: Κι αν κάθε γλώσσα ανθρώπου ή αγγέλου μιλάω αλλά αγάπη δεν έχω, σαν τον χαλκό τον κούφιο αντηχώ και σαν το κύμβαλο κρότους βγάζω. Κι αν προφήτης είμαι δεινός και τα μυστήρια και της γνώσης τα μυστικά απ’ τη αρχή μέχρι το τέλος γνωρίζω, κι αν με την πίστη μου βουνά μετακινώ, αλλά αγάπη δεν έχω, ένα τίποτα είμαι. Κι αν όλα μου τα υπάρχοντα ψωμί τα κάνω για τους φτωχούς, κι αν το παραδώσω το σώμα μου και καώ, αλλά αγάπη δεν έχω, κανένα το όφελος.

Και αυτή η αγάπη είναι για όλους. Όχι για κάποιους. Αλλά για όλους! Ας σταματήσουμε τις κατηγόριες, λοιπόν, και ας ενωθούμε όλοι μαζί, να κάνουμε το πιο απλό. Παρέα ο ένας στον άλλον, ακόμη και μακρινή.

Τις καλύτερες ευχές μου!

#menoumspiti

Αφήστε το σχόλιό σας

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.